Ήχος κροταλιστός, συνεχής. Μυρωδιά από φρυγανιστό ψωμάκι, κουβέρτες βαριές, το γάλα στο κομοδίνο, ένα καλοριφέρ «λαδιού» να προσπαθεί να «σπάσει» το κρύο της μονοκατοικίας που μεγάλωσα.
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
| 2020 | 2021 | 2022 | 2024 | 2026 |
|
|
|
|
e-mail : Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Ήχος κροταλιστός, συνεχής. Μυρωδιά από φρυγανιστό ψωμάκι, κουβέρτες βαριές, το γάλα στο κομοδίνο, ένα καλοριφέρ «λαδιού» να προσπαθεί να «σπάσει» το κρύο της μονοκατοικίας που μεγάλωσα.
Τι κι' άν γκρίνιαζα και μουτσόκλαιγα για μέρες όταν τόμαθα. Η κυρά- Δημητρούλα ανένδοτη κι' είχε ατράνταχτο λόγο για αυτό.
- Όσοι πήγαν πέρσι στην κατασκήνωση γύρισαν με κάτι μάγουλα νά! Έλεγε.
(γράφτηκε 1 χρόνο πριν, αμέσως μετά την καταδίκη της Χρυσής Αυγής. Μακάρι να μείνει "καταδικασμένη" στη συνείδηση των Ελλήνων...)
Ήταν μια γυναίκα χωριάτισσα και μόνη. Σαλή τη λογαριάζανε.
Στην κόψη των καιρών
τα χνάρια μου ματώνω
και μες στο αίμα πνίγω
ανθρώπους και θεούς.
Ιστορίες καρδιάς στο τώρα και το πριν.
Κάποτε συμβαίνει να σε μαγέψει μια ομορφιά, που δεν θέλεις να χαθεί .
Γέμισαν τα τηλεοπτικά πλατό, κουζίνες. Υπερμοντέρνες, με φωτεινά χρώματα, με λιγοστά, πάντα τακτοποιημένα αντικείμενα, Σαν να βγήκαν όλα τώρα από το κουτί! Σαν να είναι η κουζίνα ενός νιόπαντρου ζευγαριού...
Όταν σταμάτησαν να ουρλιάζουν τα τσακάλια και άρχισαν να κελαηδούν τ’ αηδόνια, αγουροξυπνημένος ο Γιάννος, δεν είχε δύναμη να σηκωθεί απ’ το κρεβάτι.
Η υδροδότηση δεν είχε έρθει ακόμα στο χωριό, μα οι γυναίκες της Υδρούσσας θεωρούνταν προνομιούχες με τα κοινοτικά πλυσταριά.